Geçen gün cici saint joseph lisesinin ağır mı ağır ve herkese eşit, katıksız disiplin kurallarını nasıl da uyguladığını! gördüm. Şöyle anlatayım. Zil çalmadan önce okula son anda girenlerden biri olarak her zamanki gibi siyah ama kırmızı çizgili ayakkabılarımla merdivenlerden çıkıyordum. Ama atlamayalım lütfen. KIRMIZI çizgileri var, bu ne anlama geliyor biliyor musunuz! Cinayet işlemekle eşdeğer. Evet, hoşlaşılmıyor diye evde kendi kendime biraz boyamaya çalışmıştım, fakat neyse hala kırmızı doğası duruyor, devam edeyim. Şanssızlıktır ki bu sefer giriş ortamı kalabalık değildi. Eh sevgili beden hocalarımız bu yıl herşeyden sorumlu nazi bakan konumuna getirildiklerinden beri kıyafet bıdı bıdısı da bi sıklaştı bi sıklaştı. İnsan sporcu olunca soğuğa da fırtınaya da dayanıyor canım. Onur hoca insanı merdivenlerin ordaki çitimsi yapıya dayanmış, bir sıkıntı edasıyla gelen geçeni gözetliyordu. Gelen geçen de yoktu ya. Zaten taa uzaklardan farkettim gerilmişti adamcağız. Kimseyi uyaramamak, kimseye laf edememek bu yaşında hakettiği şey değildi, üzmüştü onu. O yüzden bana kapıdan geçerken altınmış gibi baktı. Bulunmaz nimettim. Kapıya yönelişimden 1 saniye geçmemişti ki anında atladı: O ayakkabılar ne? şeklinde. Oysa hiçbir geçişimde uyarı almadığım ayakkabılar idi bunlar. Tabi boyadığımdan beri. Ne yazıkki çizgilerinin kırmızımsılığı, kartal bakışlı beden hocasının başka hiçbir işe yaramayan gözlerinden kaçmamıştı. "Hö?" diye bakmaktan başka bişi yapamadım o sırada. Beni hiç işlevi olmayan kağıdına yazdı, uykusuzluktan gözlerimi zor açıyorken bir de boşu boşuna geç kağıdı alma zorunluluğu stresi çekmemek için hızlı hızlı söylemekteydim ismimi, numaramı falan feşmekan. Bir hainlik de burda, ben hızlıca söyleyip kapıdan tekrar geçmekteyken, "bi daha söyle, anlamadım!" diye bağırdı. Geç bırakmak istiyordu vallahi. Öğrencilerine bu kadar işkence eden başka bir okul bulamazsınız. Çünkü saint joseph'inki sadistçe bir zevk. Disiplin adı altında, yitip gitmiş yıllarının sinirini içinde tutup, insani duygularını yok etmiş kötü huylu ev kadınları gibi, okulumuzun öğretmenleri de her yıl biz genç ve umut yüklü bireylerin enerjisini emip yaşayabilmekteler. Bizi sönmüş ve boşaltılmış yaşam formlarına dönüştürüyorlar, kendileri gibi. Yoksa oturup kendi durumlarına ağlarlardı canım.